Fotoğrafım
"We don’t pray for love, we just pray for cars..."

19 Nisan 2012

17 ekim 1942
Kitap yazmak bencilliğin varabileceği en üst nokta.kendi hayatımı olduğundan daha yalnız gösterebiliyorum.acınası insan olduğumda kadınların sempatileri artıyor.hepsi beni değiştirme heyecanına kapılıyor.gereksiz bir çaba diyorum dinlemiyorlar

14 mayıs 1945
Kendime acı çektirmemenin çözümünü bulamamamla acıyı sevmem arasında bir bağlantı olabilir mi? Kendi zaaflarımı görmekten kaçtıkça başkalarınınkini de reddederek, beni mutlu edenleri hayatımdan özenle uzaklaştırmıyor muyum?

25 mart 1950
Mecburuz diye yaşayıp duruyoruz.bu fikir beni çileden çıkarıyor kendi bedenim içindeki kuşkulara bile hakim değilken nasıl dünyayı değiştirebileceğime inanmalıyım? Evet mutlu değilim.

Hiç yorum yok: