Fotoğrafım
"We don’t pray for love, we just pray for cars..."

13 Mart 2012

Hiçbir şeyin sonsuza dek sürmediğini çok mu erken öğrendim bilemiyorum ama yalnızlığı kaldırabilecek güçte olmak mükemmel bir şey olsa gerek. Hani kendi kendine yetebilen insanlardan bahsedip onları övmeyi çok isterdim ama düşününce bunu gerçekten başarabilen insan etrafımda pek yok.
Bazen duygularımı kontrol altına aldığımı düşünüp aşırı bir sevinç yaşıyorum sonra da bunu başaramadığımı görüp başkalarına karşı hissettiğim her türlü duyguyu öldürmeye çalışıyorum.
Kendi kendine konuştuğunu fark edip bunu doğal bi şekilde söylemekten çekinmeyen insanları çok seviyorum. Ben kahkahalarla gülerken bir an sonra gözyaşlarına boğulabildiğim gibi bazen bu davranışlarıma uyum sağlayamadığınızı gördüğümde deliriyorum.
Tüm bu saçma laflarımın sebebi ise babamı özlediğimi fark etmemden kaynaklanıyor.
Sizden bahsetmekten vazgeçtim onun yerine kuşların ne kadar zavallı hayvanlar olduğundan bahsediyorum.
Geçen gün odamın camına gelen kuşa ödümü koparttığı için küfür edip saniyeler sonra telefondaki arkadaşıma " o küfür ettiğin köpekten lafını geri al" dediğimi hatırlayıp kendi kendime sırıtıyorum.
Dedemle mutfakta oturup sohbet edip, gülüştüğümüz günleri aklıma getirmeye çalışıyorum acaba şu an içinde bulunduğum iğrenç belirsizliği görseydi bana neler söylerdi.

Hiç yorum yok: